13 dagen, het zouden er nog wat meer kunnen worden, ware het niet dat ik ook wel besef dat ik tijdens de kerstdagen ook niet meer met mijn verhaal moet afkomen… Vanaf de ochtend na de zogezegde ‘race van mijn leven’ loop ik met de inhoud van deze blog te worstelen. Niet omdat ik jullie niet wil mee nemen in mijn wedstrijd om de wereldtitel Ironman binnen de leeftijdscategorie M (male) 35-39, wel omdat ik nog geen antwoord kan geven op de vraag die elke lezer zich na het lezen van mijn heldenepos stelt: “What’s next?”.

4u30: OPSTAAN! Je moet gaan triatlonnen! Rijkelijk ontbijt, 2 tasjes heerlijke Hawaiiaanse koffie (100% Kona, voor de liefhebbers), obligaat bezoek aan het toilet, auto in en go.

Voor alle inzittenden van onze rental car beloofde het een warme en spannende dag te worden. Ik heb immers drie vurige supporters bij me, een strakke planning werd meermaals doorsproken, ik had op de raceroute aangegeven hoe laat ik ongeveer zou passeren (best case – en worst case scenario werden toen voor mij ineens heel concreet…) . Ik zou me heel de dag haasten, zij zouden dat dan ook best doen…

Het kruispuntje waar Allii Drive en Palani road samen komen aan de pier van Kailua Bay is niet groter dan elk kruispunt in onze Vlaamse dorpskernen. Als je dan weet dat men op de ene weg een heuse aankomst-setting heeft opgebouwd en aan de andere kant de weg heeft afgesloten wegens ‘racecourse’, schiet er nog maar weinig plaats over om zich naar de ingang van het atletenpark te begeven. Met zen 2.300’en stonden we daar onszelf wijs te maken dat deze drukte allemaal nog wel mee valt.

Tussen 4u45 en de start van de race (6u55) moesten wij allemaal twee armen laten ‘bestickeren’ met waanzinnig grote bibnummers, ons laten wegen (ah ja, als wij gedurende de dag ergens zouden neerstuiken was immers bekend hoeveel vocht zij moesten voorzien om baxter-gewijs terug aan te vullen), met een persoonlijke begeleider (uit angst voor een IS - aanslag tussen de fietsenrekken, of om te voorkomen dat er banden van concurrenten worden af gelaten of een voorwiel subtiel wat losser zetten zou ook kunnen natuurlijk) tot aan onze fiets gaan om de bandendruk te optimaliseren en de voeding en vooral drank op te tuigen, ons zwemgerief te nemen, doorheen een opening van 4m breed de Stille Oceaan te betreden, 150 m te zwemmen naar de startlijn, en daar al watertrappelend de gunstige startpositie op de eerste rij te verdedigen. Wat ik absoluut ook nog even wilde doen was mijn fietspomp afgeven aan mijn supportcrew en een toiletbezoekje om de stress wat af te laten.

Ik vind tijdens deze queeste Bart Schroyen op mijn weg, we besluiten om samen aan de startlijn te gaan drijven en hadden ook in het gedacht om zo lang mogelijk samen te kunnen zwemmen. Bij de eerste duik in het warme water spotten we samen een zeeschildpad, prachtig! Tweede gedacht, arme schildpad: over “wrong place in the wrong time” gesproken, dat kost hem wss 10 jaar van zijn lange leven…

Watertrappelen, voorwaarts neigen, terug naar achter worden geduwd door de startrechters op hun surfboard, verder naar achter worden getrokken door sympathieke concullega’s, terug naar voor neigen, boze blik van startrechters, weer naar achteren, … Zo gaat dit een 10’tal minuten door tot ik een doffe knal hoor. Dat kanonschot klinkt luider op de kant dan in het water, maar we schieten als een raket voorwaarts. Na 200m vol doorzwemmen kan ik langs de buitenkant mooi rechts aansluiten in één van de eerste zwemgroepen. Ik bevind me in een ideale positie, achter de voeten van mijn voorganger en zwem zonder problemen mee met de meute. Soms vraag ik me af of ik niet té gemakkelijk zwem, als ik dan uitwijk naar links en meer ‘open’ kan zwemmen merk ik dat ik toch aanzienlijk meer slagkracht moet produceren om voorbij te steken. Slipstream dan maar, na het keerpunt gun ik een blik op mijn horloge en ben ik er gerust op dat ik zonder een drastische getijde-tegenstroom ruim binnen het uur terug aan wal zou geraken.

54:30 – mooie zwemtijd, 21e van mijn categorie – 160e overall

In de wissel besluit ik, om een tot op heden onverklaarbare reden, om het rustig aan te doen, ik ga er even bij zitten om zorgvuldig alles benodigde materialen uit de zak te halen. Ik vergeet zelfs even dat ik me best haast, want het is een race… Op de fiets! Het eerste deel van het fietsparcours is grotendeels omhoog, ongeveer 5km (gemiddeld stijgingspercentage zal rond de 4% liggen vermoed ik). Dan aan een kegeltje in het midden van de Kuakini Hwy 180° draaien en op de grote plaat tegen 75 km/u naar beneden denderen richting Palani Rd. Rechts op deze steile weg (schatting toch 10%) even 300m op de kleinste plaat om vanaf dan op de beroemde Queen K Hwy de rest van de 180km af te gaan haspelen.

Het eerste stuk vóór deze ‘Hwy 19’  rijd ik hard, kwestie van mijn verloren tijd al ‘chillende’ in de wisselzone wat goed te maken en ook de grote meute die rond het uur uit het water zal komen wat voor te blijven. Al gauw word duidelijk dat dit niet mogelijk is, elke vierkante meter van de rechterkant op deze uitgestrekte heuvelende betonnen ovenplaat wordt langzaam maar zeker ingenomen door aero-ridders op hun veel te dure carbonnen paradepaard. De tijd verstrijkt, ik voel me ‘gevangen’, voorbijsteken wil zeggen langdurige blokken aan 270 Watt en meer rijden, inspanningstesten en trainingservaring leren mij echter dat ik maar best niet te vaak boven de 250 Watt ga pedalleren, wil ik de man met de hamer niet tegen komen…  Ik besluit te blijven zitten, mij te focussen op eten, drinken en cool blijven. Een frustrerende 110 km want de wattagemeter gaf heel vaak vermogens aan onder de 200 Watt, rijden op reserve dus…

De meute komt stilletjes aan toch op een lint, er komen scheurtjes in de langgerekte rij van Cancellara’s. Ik besluit eindelijk mijn racepace te gaan waarmaken: 250 W: kaarten op de tafel… De laatste 60 km waait de wind stevig op de kop, normaal ‘not my cup of tea’ maar hier rijd ik weg van Jan en alleman. Ik kom in de wisselzone terug met een fietstijd van 5u 3 min, ik ben hiermee nog tevreden, op voorhand had ik immers getekend voor deze tijd.

Nu begint voor mij de wedstrijd écht: tijd om te gaan lopen! In de wissel neem ik nog even een sanitaire stop, samen met Sam Gyde staan we daar op de pier, met zicht op de deep blue, te beseffen dat we goed gehydrateerd hebben, nu nog moeten wateren was daarvan het bewijs. Ik kom warempel weer in die ongelooflijk rustige ‘state of mind’… Ik ga even zitten, doe mijn kousen en loopschoenen aan en laat me ondertussen door 2 vrijwilligers insmeren tegen de brandende zon. Eens op Palani Rd besef ik dat het nu wel moet gaan gebeuren. Ik draai Alii Drive op om daar de eerste 16 km te gaan lopen aan een pace van 4’/km. Na 5 km controleer ik even mijn cruisesnelheid en ik zit op 4:05/km. “Ook goed”, denk ik. Eten, drinken, afkoelen door ijs en ijswater in mijn trisuit en onder mijn pet te gieten. De kilometers gaan voorbij, niets is hier echt vlak maar dat heeft weinig invloed op mijn gemiddelde kilometertijden. Na 16 km moet je het steile stuk op Palani Rd (ook op moeten fietsen bij het begin van de bikecourse) omhoog lopen en daar zie ik al vele atleten wandelen. Ik niet, ik sjoffel omhoog en vind na de linkerbocht op de Queen K terug mijn tempo. Zouten innemen – drinken – gelleke eten – ijs-ijs-ijs-ijs… Ik bevind me nu op een loeihete zwarte betonnen highway, met aan weerszijden nog hetere lavavelden. Er is geen boom te bespeuren, de zon brandt zoals we dat hier van haar gewoon zijn zo pal op het middaguur… De hellingen die we moeten overwinnen beginnen zwaarder aan te voelen, dat laatste gelleke zorgt voor de nodige grappige taferelen, je moet maar eens een lange luide prot laten tijdens het lopen. Ik loop daar niet alleen dus ook voor de anderen was dit even een moment van hilariteit. Ik besluit over te schakelen op cola om mijn suikers op te nemen en de gelletjes te laten voor wat ze zijn. Ik heb nog een 15 km te lopen en dat is me eerder ook al gelukt. Ik maak me klaar op een nieuw hoogtepunt in het ontzettende saaie parcours: een bocht naar links!

Bergaf ‘the Energy Lab’ binnen lopen, dit is het warmste punt van het loopparcours, er wordt me achteraf verteld dat het daar 43°C is geweest… Terug naar boven lopen, energiepeil zakt, ik krijg precies langs alle kanten slaag maar moet verder… Bocht naar rechts om de laatste 12 km rechtdoor richting Kona terug te lopen. Ik heb moeite om tempo te houden, vertraag enorm bij de aidstations om me te verkoelen en om cola te drinken. Ik word voor de eerste keer door iemand gepasseerd, de tweede is Sam Gyde (ik dacht hem écht achter te hebben gelaten op Allii drive, maar zo zie je maar…), een derde, een vierde, een vijfde… Behalve Sam op de koop toe allemaal atleten van mijn agegroup!!! Versnellen gaat niet, volhouden wel. Ik ga door de muur op km 40 en kan me terug herpakken, ik loop terug twee atleten voorbij en wordt niet meer ingehaald. De laatste 2 km gaan weliswaar grotendeels bergaf, ik haal terug 4:05/km… Als opgejaagd wild overschrijd ik de finishlijn, geen tijd om ‘alles in je op te nemen’ of ‘te genieten’. Ik klok af: 3u6min marathon. Mooie tijd gezien de hoogtemeters en de warmte alhoewel ik enorm graag geflirt had met de 3u grens.

Even bekomen, Hans Cleemput van 3athlon.be een hand geven en een interview met hem afnemen waarin ik probeer te verwoorden wat er op die moment in mij omgaat. Daarna ga ik op zoek naar mijn supportcrew, in de armen vliegen en zo snel mogelijk op een terras een frisse pint bier gaan drinken. En of die smaakte!

Ik finish in 9u11 als 10e van mijn agegroup. De eerste van mijn agegroup finisht in 9u02. De vijfde in 9u05… Ik ben hiermee de 67e snelste triatleet van de wereld op de volledige afstand. Oh wat had ik graag top 5 van mijn agegroup gehaald, de sportman in mij gaat kijken waar ik die 6 minuten ben verloren: 2 minuten in de wisselzones en 5 a 10 minuten op de fiets door in het begin ‘te behouden’ te rijden.

Ik had op voorhand getekend voor dit result, mijn voorspelde tempo’s kunnen worden afgelezen op de strakke support-planning die we hebben opgesteld. Ik mag niet klagen, ik moet tevreden zijn met mijn prestatie.

En wat nu? Goede vraag… Even geduld aub…

 

Mijn “road to kona” eindigt hier, het was een 2-jarig succesvol sportief project waarvan alle vooropgestelde doelen werden behaald. Dit project was ONMOGELIJK zonder de onvoorwaardelijke steun van velen: Atlas Copco Rental Europe – Sunweb – SP&O – Bart Thijs (TOPCOACH) – Thomas Steurbaut & Stijn Corten (zwemcoach) – Neal/Troy/Bob/Mika/Jonathan/Alexander/Emilio/Tom (om mij in het zwembad uit de comfortzone te trekken) – Ben/Tim (voor de mentale steun en de company tijdens de zware trainingen) – Bommi en Bompa (om er elke woensdag en tijdens onze Hawaii trip elke dag te zijn voor onze kids) – Thomas, Céline, Jurgen en Glenn (om tijdens de Hawaii trip met jullie petekinderen op pad te gaan) – Nana en Pepe (om mee in te springen op de momenten dat ik op trainingsstage was of voor de zoveelste keer een uur of zes ging fietsen) – Opa en Moeke – Roel en Sylvie (ik wens iedereen zo'n buren toe) – Tim en Anaïs (voor de onvergetelijke momenten op Hawaii) – Fille en Lies (voor het begrip: op vakantie ging ik vaak trainen, ten koste van …) – mijn collega’s op de Karel de Grote Hogeschool Antwerpen – Warre/Miel/Cis (omdat jullie mij sterker maken door jullie geloof in mijn kunnen) – alle ‘likers’ en ‘supporters’ van mijn blogs, races, avonturen – en Deborah… De échte motor van dit alles – wat ik heb kunnen presteren is dankzij jouw steun, jouw kracht, elke training, elke dag, elke week, elke maand, elk jaar opnieuw.