Eind oktober 2015, ik zit samen met Bart Thijs om het komende seizoen te plannen. Samen starten we aan het vierde seizoen als sportieve tandem: hij doet research, overweegt, innoveert, plant, daagt uit, varieert, krijgt feedback, plant opnieuw, overweegt opnieuw, daagt opnieuw uit, ...

Ik voer de planning uit, zoek telkens de balans met mijn gezin en job, geef feedback aan Bart, skip af en toe maar nooit zonder dit te melden, zéker de corestability en zwemtrainingen niet ;-) .

Seizoen 2016 moet het absolute topjaar worden want dankzij een vroege kwalificatie voor het wereldkampioenschap Ironman in Kona - Hawaii, zijn er naar mijn aanvoelen geen hogere toppen te scheren binnen deze sport. 

Aangezien we op 8 oktober pas een beetje deftig in form moeten zijn, gaan we het seizoen veel later op gang trekken dan andere jaren. Ik hoorde het graag toen Bart deze woorden uitsprak, de riem mocht nu pas in mei worden aangespannen, zaalig! 

Ironman Mallorca, september 2015, was immers op mentaal vlak hard aangekomen. Een seizoen waar ik begin mei al top was (1e plaats IM 70.3 Mallorca) met daarna nog  twee volledige triatlons (juli: 1e plaats in Roth en september: 4e plaats in IM Mallorca) bleek te veel van het goede te zijn. Ik miste de bbq's waar ik meer dan 2 pintjes kon pakken, de eenzame fietstrainingen op vakantie in Spanje werden met tegenzin aangevat en vaak verkort gestopt omdat ik met mijn gezin en vrienden terug meer wilde profiteren: spelen op het strand of aan het zwembad, een lekker aperitiefje boven toveren (hoeft niet altijd alcoholisch te zijn, maar is in 80% van de gevallen wel niet direct die sportvoeding die je dan nodig hebt...), zoals mijn twee oudste boys het ondertussen al goed onder de knie hebben: chillaxen. 

Ik wil in 2016 de mentale en fysieke frisheid te pakken hebben die ik had in Roth vorig jaar. Als ik drie maanden stevig door kan trainen moet dat volstaan. 

Vanaf december startten we opnieuw op met het trainen op schema: focus in de winter op het zwemmen maar ook op het verhogen van mijn maximale poweroutput op de fiets. Hoe doen we dat? In de decathlon een staaf en gewichten gaan halen en daarmee in de living de patser uithangen. Ik heb tot eind februari niet op mijn TT - bike of koersvelo gezeten, enkel met de mountainbike kwam ik buiten. Ploeteren in de modder, de grote plaat proberen rond te krijgen terwijl je koortsachtig balanceert tussen rijden en klungelig neergaan. Als laatste extraatje besloten we om mij dan toch eens te laten opmeten en afstellen op mijn tijdritfiets. Dankzij Robby Cox kon ik voor een vriendenprijsje terecht bij de experts van Bioracer Motion in Tessenderlo. Zadel 2 cm achteruit, 1.5 cm omhoog, voetplaatjes 1.2 cm achteruit, aerobars dichter bij elkaar en in opwaartse lift ipv vlak voorwaarts. Veel wijzigingen die ervoor zorgden dat ik de eerste maand op mijn TT toch enkele ongemakjes aan het zitvlak en de onderrug ervaar, maar als dit me sneller maakt: let's go! 

De inspanningstest bij De Chartreuze in Holsbeek, onder leiding van Thomas Steurbaut, wees er op dat het goed zat: de poweroutput is erop vooruit gegaan, vooral maximaal.

Omdat ik mijn stoute schoenen aantrok en naar het Duitse bedrijf Stages Cycling een mailtje stuurde dat ik als winnaar van mijn agegroup in Challenge Roth (in Duitsland een heel bekende race) toch wel vond dat ik een powermeter kon gebruiken met oog op de voorbereiding op Hawaii, kreeg ik er eentje toegestuurd aan halve prijs. Vanaf nu dus niet alleen op hartslag maar ook op wattage trainen, volgens velen weer een must als je het fietsniveau wil verbeteren.

Ik wilde eigenlijk niet aan een race starten als ik weet dat ik dan niet in mijn beste vorm zal verkeren. Maar Bart kon me toch overtuigen dat deelname aan het clubkampioenschap op de kwart van Meer een meerwaarde betekende voor de club en mezelf. Ook de halve van Brasschaat zou, omwille van het vlakke fietsparcours waar de wind vrij spel krijgt, een mooie waardemeter voor hem zijn. Zo kon hij beter weten met welke beginsituatie hij te kampen had met oog op de échte voorbereiding vanaf juli. 

De resultaten van beide races waren ok, maar het gevoel tijdens de race kon beter. De powerfiles van beide races vertonen positieve signalen met oog op wat nog moet komen maar de krachtuithouding is niet wat het moet zijn om écht top te zijn. Omdat ik tot voor de start in Brasschaat niet vaak meer dan drie en een half uur op de fiets had gezeten, ben ik er gerust in dat de volumeblokken die nog zullen komen hier verandering in zullen brengen. 

Voor mij is het triatlonseizoen dus deze maandag officieel van start gegaan, ik heb alvast veel meer goesting dan vorig jaar. 

Op de Queen K Highway bij 35°C en de haardroger schuin rechts op het gezicht, mét een fietsmotor die 10 watt meer kan leveren dan vorig seizoen...  Zou die prestigieuze sla-kom erin zitten? 

Ik heb alvast alle mogelijkheden, dankzij Atlas Copco Rental Europe, Sunweb en mijn triatlonclub SP&O.

If your dreams don't scare you, they aren't big enough  (M. Ali)