Ironman 70.3… 70.3 mijlen zwemmen, fietsen en lopen oftewel de halve triatlonafstand.

Voor mij de eerste belangrijke wedstrijd van het seizoen, samen met Sunweb wil  ik net als alle andere triatleten in onze 40-koppige groep mijn beste beentje voorzetten. Ik ben wel de enige die dat wil doen met een gooi naar het age-group podium. Deze doelstelling halen zou voor mij een geruststelling zijn. Het kanonschot op de pier in Kailua Bay, Kona Hawaii klinkt immers binnen 40 dagen, gevolgd door de typische cirkelvormige, witte rookwolk…

We komen toe op donderdagavond, ons appartement op 1500m van de zwemstart, is gemakkelijk te vinden. Een verrassend detail, een sticker aan de deurbel, speciaal voor deze gelegenheid gemaakt van IM70.3 Zell am See vs. Sunweb, stelt ons gerust. In de inkomhal worden we opnieuw verrast door een tweede ontvangstsignaal, in het appartement volgt de derde surprise (zie foto’s).

Onze fietsen staan ons al op te wachten op het appartement, we moeten alleen maar ons bed in kruipen om de volgende ochtend van het rijkelijke, aan de gelegenheid aangepaste ontbijtweelde, te genieten.

Vrijdag even kennis maken met de volledige groep, ik engageer me tevens om nog wat laatste “ervaringstips” mee te geven. Iedereen vraagt me naar mijn ambities en ik spreek ze dan ook volmondig uit: podium age group. Je ziet sommigen denken: “yeah right”… Hoe meer ik deze ambitie uitspreek, hoe meer ik natuurlijk ook enige vorm van druk ervaar. Tijdens het losfietsen met een tiental atleten van ons gezelschap begin ik mijn grote mond dan ook te betreuren… Het gaat immers wel erg veel en steil bergop, het is immers wel erg warm (>30°C). Na enkele inspanningen merk ik helaas ook dat ik vaak moet hoesten, de virale luchtweginfectie die ik vorige week opliep sluimert nog een beetje blijkbaar… 

Zaterdagochtend mogen we op het zwemparcours, nooit zwom ik in een mooiere setting als daar. Volle zon, zalig helder water, midden tussen in de Oostenrijkse alpentoppen. Nadien de fiets inchecken en “de beentjes omhoog’! Er zijn slechtere dagen…

Raceday! Met onze grote groep Sunweb-atleten zijn we klaar voor de strijd! Door de rolling startformule gaat iedereen staan op de plaats van de voorziene zwemtijd en nemen we afscheid van elkaar. Ik wurm me door de massa naar voor en vind daar Hans Moonen. Gezellige babbel tussen twee zenuwachtige atleten, zwetend in die wetsuit want god wat was het al warm… Hij vroeg me om in mijn voeten te mogen zwemmen, ik vind dat uiteraard geen enkel probleem.

Het gewriemel begint: het startschot klinkt en we mogen in schuifjes van 2 atleten elke seconde het water in duiken. ZAALIG! Ik was oververhit aan het geraken dus ik ervaar deze eerste plons als zeer verlossend. Snel naar de orde van de dag: eerste 150m vol door zwemmen om dan een positie te zoeken en de racepace in te zetten. Hans zwemt mooi aan mijn linkerzijde, door het heldere water - nog meer in het licht gezet doordat de zonnestralen als schijnwerpers fungeren – merk ik een prachtige catchfase, gevolgd door een krachtige stuwing: Hans, je toont me daar een mooi staaltje techniek. We naderen het keerpunt op ongeveer 900m, Hans versnelt en zet zich voor me zodat ik me mooi in zijn voeten kan nestelen. De eerste boei kunnen we mooi ronden, een 30-tal meter doortrekken naar de tweede boei om ook die mooi te ronden en met ons gezicht recht in de zon terug richting de wisselzone te zwemmen. Hans behoudt mooi zijn tempo en ik neem genoegen met zijn slipstream. Ik merk ook op dat we ons mooi vooraan in de race hebben gepositioneerd dus nog even genieten van de verfrissende omgeving om vanaf dan te gaan zweten.

Aan wal gekomen, stevig doorlopen richting het voetbalterrein op een 80-tal meter verwijderd van het mooie alpenmeer, de blauwe fietszak spotten in de ‘veelheid’, wetsuit uit, helm op, kousen aan, wetsuit in blauwe zak, blauwe zak los op het mooie gezicht van de blonde tiener in de dropzone, geplande route naar de fiets in het fietsenpark verder lopen, 150m verder op de fiets springen en rustig aanzetten want het is warm…

Het fietsparcours gaat over 1200 hoogtemeters met als hoofdgerecht een 15km lange klim, waarvan de laatste 2,5 km gemiddeld 9% zijn. Ik kijk op mijn wattagemeter en rijd de tot aan het begin van de klim rond de 260W, tijdens de klim had ik met coach Bart afgesproken niet boven de 300W te gaan om in de laatste 50km toch nog een paar “cartouchen” over te hebben. Al snel rijden enkele atleten van me weg, van Hans had ik dit verwacht maar van enkele andere, zwaarder gebouwde fietsers, gingen mijn wenkbrauwen toch fronsen… Het competitiebeestje in mij komt boven en ik zet af en toe toch gedurende enkele minuten ook een tandje bij: 350W als max onderhandelt het duiveltje met het engeltje. Ik haal samen met die twee vreemde wezens op mijn schouders de top maar in de snelle afdaling die daarop volgde moet ik ze ergens verloren zijn… Met een max snelheid van 89 km/u heb ik alvast mijn personal best ooit verbroken, de brandgeur (carbonwielen, carbon remvlak) die ik opmerk voor de volgende bochten mag ik echter niet negeren en ik doe het vanaf dan iets rustiger aan. Een landgenoot die zijn fietsrit zeer goed had ingedeeld komt voorbij, Dieter Uyttersprot oogt nog zeer fris. Door de twee flashy zonnebrillen heen kan je dit geen écht oogcontact noemen maar kom, we verstaan elkaar onmiddellijk. We houden de volgende 10 km het tempo hoog en dat resulteert in een grotere achterstand voor de achtervolgers en we naderen voorgangers met rasse schreden. Zo komen we ook Hans Moonen op onze weg tegen, hij heeft jammer genoeg met krampen te kampen maar hij verdappert, zoals we van een échte militair ook mogen verwachten. De laatste 25 km rijdt Dieter zo goed, dat telkens ik joviaal wil zijn en hem wil aflossen, de 12m afstand tussen mij en hem te groot is om hem binnen de verplichte 25” voorbij te steken. Bovendien zou ik nadien het geleverde vermogen dat hiervoor nodig is ook niet lang volhouden en zou ik dus het tempo eerder naar beneden halen dan wel hoog houden. Ik zit goed waar ik ben, er zijn volgens mij niet al te veel agegroupers voor ons. We moeten nog altijd een halve marathon lopen eh…

We komen de wisselzone opnieuw binnen en volgen dezelfde looplijnen op het voetbalveld in tegenovergestelde richting. Rode zakjes nemen, in de wisseltent, helm af, loopschoenen aan, liquid gels mee, petje op, GO!

Mijn horloge geeft, door eigen onhandig gebruik tijdens de wissel, geen tempo aan dus ik besluit op gevoel te lopen. Ik krijg al direct een enorme boost dankzij de support van de fietsers en lopers van de Sunweb-atleten in de aflossingswedstrijd! Een tweede ervaring: het is warm. Tijdens lopen voel je de hitte nog drie keer zo hard op je systeem wegen als op de fiets… Elke 2 km staat er een bevoorrading, water nemen, over je hoofd gieten, nog water nemen, in je mond gieten, nog water nemen over je hoofd gieten, crushed ice nemen, in je petje steken, in je trisuit steken, energiedrank nemen, denken dat dit water is en in je gezicht kletsen, ogen pikken, energiedrank plakt en de citroensmaak irriteert, geen water meer deze bevoorrading, dan maar effe doorbijten tot de volgende, … Zo loop ik van aidstation tot aidstation en haal ik ondertussen vele profatleten in. Ik vind echter geen enkele agegrouper op mijn pad, tot op ongeveer 7 km, een kilometer voor de U-turn komt een baardig individu in zwarte trisuit in tegenovergestelde richting voorbij. Dat is dan de eerste van mijn agegroup, hij zit om 2km voorsprong. Ik zet alvast een tand bij, jammer want de helling die ik op die moment aan het oplopen ben blijft maar duren en dat resulteert dan in het temperen van mijn enthousiasme… ‘Tweede of derde is ook nog podium’, denk ik dan. Ik loop de eerste ronde van 2 aan dezelfde tred verder en voel dat ik nog  jus over heb. De tweede keer dat ik de U-turn nader merk ik dat ik nog maar een halve kilometer achter diezelfde Italiaanse atleet hang, bovendien zag de man met de baard er al een pak minder fris uit. Als je een man met een baard al als ‘fris’ kan omschrijven natuurlijk… Hiermee absoluut geen bestaande en bekende personages mijn gedacht te willen geven over hun eigen prachtige en verzorgde exemplaar. De combinatie ‘trisuit’ en ‘baard’ is gewoon ‘niet alledaags’…   Bon, om een lang verhaal in te korten: ik haal hem op 500m voor de meet in, hij besluit te sprinten en ik doe mee. Op 30m voor de finish geeft hij op en ik kom volledig in de rooie binnen gevallen.

De eindtijd is traag, ik heb al sneller gezwommen, gefietst en gelopen. Het parcours is het mooiste waarop ik ooit heb mogen racen maar zoals we weten: ‘pour être belle, il faut souffrir’. Hitte en hoogtemeters, de perfecte combinatie om je vakkundig in de vernieling te sporten. Gelukkig ben ik vandaag verstandig geweest…

Ik eindig als 10 in de overall ranking. Ik ben de eerste amateur of ‘agegrouper’ van de hele bonte bende. Ik loop de snelste looptijd van de dag.

Na de race volgt de support voor mijn reisgezelschap, met enkele uitzonderingen die elk een eigen heldhaftig avontuur beleven, komt iedereen super voldaan over de meet en kan stilletjes aan ‘het feest’ beginnen. Op de officiële Ironman-prijsuitreiking gaan we (asociaal en onsympathiek als we zijn), direct na de afroeping van mijn agegroup-podium richting een pittoresk alpenrestaurant op de bergwand om daar onze eigen cérémonie protocolaire te houden. Ik krijg de prijs van ‘strafste prestatie’, al ben ik het daar niet mee eens… Voor diegenen die voor de allereerste keer een halve triatlon hebben afgewerkt in deze zeer zware omstandigheden, al dan niet in teamverband: jullie prestatie is STRAFFER, petje af!

Ik sluit af met de geruststelling dat mijn vormpeil omhoog gaat, met de hoop dat Sunweb dergelijke initiatieven in de toekomst nog meer zal aanbieden, met de bedanking van mijn coach – de club SP&O – Atlas Copco Rental Europe en natuurlijk mijnen Debsie… Nog 27 dagen en we zitten op de vlieger naar Hawaii lieverd, nog even volhouden...