Top vijf in mijn agegroup, voor minder ga ik niet naar Mallorca. De eerste keer dat ik  vooraf mijn ambitie uitspreek, ik hoor van iedereen dat dit een gemakkelijke opdracht zal worden…

Omdat je na deze Ironman een kwalificatie kan afdwingen voor het wereldkampioenschap op het eiland Hawaii in oktober 2016, besloot ik reeds in april om mijn kans hier te wagen.

Ik kan niet ontkennen dat mijn vormpeil goed is, na de winst in mijn categorie op Challenge Roth kon ik terug blessurevrij en gezond terug opbouwen naar deze volledige triatlon.

Ik voel voor het eerst ‘druk’: in mijn hoofd is de kwalificatie een must om het ook het nieuwe academiejaar voor 100% te doorlopen. Mijn ‘achterban’ sta ik ondertussen zwaar in het krijt, dringend aan de orde om eens iets te kunnen ‘terug geven’: Deborah, mijn ouders, de buurman en buurvrouw, de collega’s aan de Karel de Grote hogeschool hebben er immers ook alles aan gedaan om mij de tijd te gunnen die nodig is om mij optimaal voor te bereiden op deze race.

Dankzij Tim Van den Bergh en Sunweb verloopt de trip naar het Spaanse vakantie-eiland vlekkeloos, ook het hotel waar ik mocht verblijven was weer van hoge kwaliteit. Ook de laatste dagen voor de race werden optimaal ingevuld: registreren – rusten – koolhydratenrijke maaltijden benutten – fiets inchecken – rusten – koolhydratenrijke maaltijden benutten – rusten…

Daar sta ik dan in mijn wetsuit: klaar om nog een laatste keer dit seizoen het beste van mezelf te geven. De start verloopt een beetje verwarrend omdat ‘GOGOGOGOGO – geroep’ van de racedirector niet meteen het startsignaal is dat je verwacht op een Ironman, normaal is een startschot meer aan de orde. Ik kan echter snel naar de kop van de groep zwemmen en settel me comfortabel in de voeten van een snellere voorganger. Geen enkele moment moet ik ‘aanzetten’ om erbij te blijven, ik kan steevast om de drie slagen ademen en heb het gevoel dat ik met overschot zwem. Na 52’45’’ kom ik als 2e van mijn leeftijdsgroep, met een 24e tijd overall uit het water. Eindelijk bevestiging tijdens een wedstrijd van het zwemniveau dat ik tijdens training regelmatig kon tonen! Dankzij het Zone 3 wetsuit verloopt ook de wissel enorm vlot, wat een verschil met mijn vorig zwempak om er snel en gemakkelijk uit te geraken!

Ik voel dat ik de eerste kilometers van het fietsen wat mag inhouden, ik wacht op andere atleten om de stukken tegen de wind in toch een beetje draaglijker te maken. Stayeren is dan wel verboden, op 10m achter iemand mee fietsen tegen een stevige zeebries in is nog altijd een pak economischer dan dat je deze stukken helemaal alleen moet doorstaan. Na 20km komen vier fietsers aansluiten, drie ervan zitten in mijn agegroup. Ik besluit aan te klampen zodat ik bij hen kan blijven tot aan de voet van de klim van 10km aan een gemiddeld stijgingspercentage van 6%. Dit kost me meer moeite dan ik op voorhand dacht, er wordt met momenten écht gekoerst om het groepje nog uit te dunnen. Na 2 km moet ik dan ook lossen op dé beklimming van de dag. De volgende 68km sta ik er dan toch alleen voor, ik moet bijtanken, de schade is voelbaar, damn… Ik fiets 5u00’43’’ op 180 km, goed voor de 4e tijd binnen mijn leeftijdsgroep en de 69e tijd overall.

Met het vermoeden dat ik nog net binnen de top 5 van mijn categorie mag starten aan de marathon maak ik me sterk dat een podium nog steeds mogelijk moet zijn. Ik kom weer goed choco van de fiets maar in Roth 2,5 maand geleden was dit ook het geval en de marathon die ik daarna kon lopen was nog steeds snel. Ik vertrek aan de voorziene pace van 4’/km en plan deze opnieuw vol te houden tot op 21km. Na 15km maak ik echter al km’s van 4’10’’, na 20km loop ik aan 4’20’’/km. Het zal me enorm veel moeite kosten om een sub 3 uur marathon uit mijn schoenen te schudden. Het is enorm druk op het loopparcours, de bevoorradingsposten zijn onderbemand, het is moeilijk om snel en efficiënt bij te tanken. Ik ervaar voor het eerste ‘the dark zone’ zoals deze echt moet zijn: nog 10km te gaan en letterlijk met tunnelvisie door de mensenmassa strompelen. Mijn pace is nog 4’35’’/km, als ik dit volhoud is de marathon nog steeds rond de 3u. De struggle continious: ik baan me een weg in de hitte tussen de andere atleten op mijn pad, de laatste km is eentje van 4’50’’. De finish is in zicht maar ik weet niet of ik mijn vooropgestelde doel, nodig om mijn kwalificatie voor Hawaii veilig te stellen, dan wel haal. Ik loop een marathon van 3u3’23’’, de 4e tijd van mijn agegroup, de 14e tijd overall.

Ik loop over de meet met een eindtijd van 9u02’58’’, SYSTEM SHUT DOWN: ik zak als een pudding in elkaar en kom terug bij volle bewustzijn in de medic-tent, bezaaid met ijszakken en een baxter in mijn arm… Ik ben niet volledig ‘weg’ geweest maar ik herinner me enkel nog een waas van het finish-gebeuren. Ik wil weten in welke positie ik nu uiteindelijk ben binnen gelopen: 4e van mijn ageroup – 16e overall.

1e reactie: MISSION ACCOMPLISHED! YES! Ticket Hawaii is binnen, ik kan in 2016 op een ontspannen manier toeleven naar deze mythische race.

2e reactie: 4e… Damn net het podium gemist, hoe is het trouwens mogelijk dat ik als 16e overall finish maar toch niet bij de eerste drie ben van mijn categorie? De andere drie waren gewoon beter vandaag, we hebben die 40 pro’s toch maar mooi een poepie laten ruiken met z’n vieren… Ik maak met mijn concurrenten trouwens na de slotallocatie voor Hawaii  de afspraak om deze race nog eens over te doen op 8 oktober 2016. Eens zien of we dan wél mee kunnen op de fiets en het kunnen afmaken tijdens de run ;-)

Dit afgelopen seizoen was er eentje om niet te vergeten: vier races – drie keer eerste en één keer vierde. 

Ik wil nog een keer onderstrepen dat afgelopen jaar niet mogelijk is zonder de steun van Atlas Copco Europe – Sunweb – DeeWee Bikes Mechelen – Scott – Fast Forward Wheels – Karel de Grote Hogeschool.

De progressie die ik maakte heb ik te danken aan zwemcoach Thomas Steurbaut en trainer Bart Thijs.

Het is al helemaal ondenkbaar dit te flikken zonder mijn lieve ouders – mijn lieve buren en most of all de bron van mijn krachten Deborah.

 

Schattenbol, in oktober volgend jaar gaan wij samen naar de andere kant van de wereld!